جنگ اول

من در تمام آن دوازده روز ترسناک لعنتی، جنگ را باور نکردم. نه که فکر کنم توافقی حاصل می‌شود یا این که باور کنم اسرائیل با ما ملت عادی کاری ندارد، نه. من فقط داشتم جنگ را انکار می‌کردم. هر شب تا صبح، توی رختخوابم می‌نشستم و با هر صدای انفجار یا هر رگبار پدافند یا هر پِرپِر پهپادی که تا پشت پنجره سرک می‌کشید، می‌لرزیدم، اما طی روز، سعی می‌کردم فکر کنم که آن ترس‌ها، فقط کابوس شبانه هستند و نباید به‌شان فکر کرد، که زندگی بدون این کابوس ادامه دارد.

تنها بخش واقعی این کابوس برای من، گربه‌ها بودند. شهرکی که لحظه به لحظه داشت خلوت می‌شد و غذارسانی‌هایی که کم و کمتر می‌شدند و تعداد گربه‌هایی که برای غذا گرفتن به راه‌پله می‌آمدند که هر روز بیشتر و بیشتر می‌شدند. اولین عکس‌العمل ذهنم بعد از چند شب صداهای ناهنجار این بود که به پرویز فکر کردم.. به این که اگر بود، اگر الان هنوز توی بازارچه زندگی می‌کرد باید برایش چکار می‌کردم؟ به ساسی و مشان و جینجر و بقیه گربه‌های بازارچه فکر کردم که شب‌های پر سر و صدای شهرک را چطور به صبح می‌رسانند؟ و خودخواهانه به این فکر کردم که چه خوب که پرویز نیست....

آن روزها، بیشتر و جدی‌تر غذا می‌پختم و وقت بیشتری را با بچه‌های اطراف خانه می‌گذراندم. نوازششان می‌کردم، با همه‌شان تک به تک حرف می‌زدم و سعی می‌کردم آرامشی هرچند نصفه‌نیمه برایشان بسازم. تا آن شبی که حال گندم بد شد، با هر صدای کوچکی از جا می‌پرید و تمام مدت زیر مبل پناه گرفته بود. ترنج، عکس العملی نشان نداد، نمی‌دانم این از ویژگی آن رگ پرشینش بود که اصولا احساساتشان را مخفی می‌کنند یا واقعا کمتر می‌ترسید، اما ترس گندم، کابوس را واقعی کرد. می‌دانستم که ترس‌های من باعث حال بد گندم است، چون این بچه تمام روز و شبش منم و مجبور شدم به ترک خانه. هزار هزار بار با خودم آرزو کردم کاش می‌شد دیوارهای خانه، اصغر و لانگ جان و هیرو و راه‌راه و سپید و ساسی و مشان و جینجر و بقیه گربه‌ها، آن تکه زمین جنگل شهرک که ماوی و مارلی و پرویزم را در خودش جای داده، توی چمدان قرمزم جا بدهم و با خودم ببرم. نشد... دیوار خانه را بوسیدم، یادگار درویش را آوردم و گذاشتم وسط خانه و برایش گفتم که باید بماند. من خیلی زودتر از آنچه فکر می‌کند برمی‌گردم.

۱۴ ژولای ۲۰۲۵

پی‌نوشت: انگار که از یک خواب طولانی برخاسته‌م. یک سال و اندی خواب بودم. کابوس می‌دیدم. حالا نوشته‌های تمام آن روزها را یکی یکی اینجا می‌گذارم.

خشمگین

دلم می‌خواهد "خوب" باشم، اما نیستم؛ نمی‌شود.

دلم می‌خواهد از ته دل، از ته گلو، با تمام توان حنجره‌ام فریاد بزنم، جیغ بکشم، آنقدر که سکوت این شب مسخره را پاره کنم و چرت همه آن همسایه‌های زپرتی و پیر و پاتال را جر بدهم.

دلم می‌خواهد سر همسایه‌ای که به من گفت naive عربده بزنم و بگویم من اصلاااااا اینی که می‌گویی نیستم. من با تک به تک سلول‌های بدنم خشمگینم.

دلم می‌خواهد سنگ بردارم و تمام شیشه‌های بلوک را بیاورم پایین.

برای اولین بار در طول زندگیم حجم قفسه سینه‌ام را حس می‌کنم. سنگینی فشاری که دارم تحمل می‌کنم و دستم که به هیچ جا نمی‌رسه. حتی دیگر گربه‌هایم هم حالم را بهتر نمی‌کنند. سنگین و غیر قابل تحمل شده‌ام.

هنوز من...

مامان، دلم برات تنگ شده. در تمام این سال‌ها حتی فکر نمی‌کردم که یک روزی دلتنگت بشم، دلتنگ خوابیدنت. دلتنگ پاهات که پرانتزی شده بود، که ماهیچه‌هاش از بین رفته بود. دلتنگ اون لبخندت وقتی چشممون به هم می افتاد. من همیشه فرار می‌کردم از این که به چشمت نگاه کنم، فقط یه وقتایی بی‌اراده این اتفاق می افتاد و تو آروم لبخند می‌زدی و سر تکون می‌دادی. دلم برای همون لبخند محوت تنگ شده مامان. 

گیج و گمم، نمی دونم زندگی داره چجوری می‌گذره. همینجوریش سخت بود، حالا با این جنگ دیگه غیرقابل تحمل شده. خیلی تنها شدم مامان. دلم برای تمام خیابونای تهرون تنگ شده و نمی‌تونم برم. برای خیابون طالقانی، اون مسیری که می‌اومدیم تا بیمارستان پاسارگاد‌. برای اون پل آخر خیابون بیمارستان که زیرش همیشه شلوغه، یا شلوغ بود. مامان، فکر می‌کنم تو هنوز همونجا خوابیدی. برای همینه دلم برای اون خیابونا تنگ می‌شه، چون آخرش می‌رسه به تو.

مامان، فردا دارن میان اون تخت بیمارستانی را که برات خریدیم ببرند. گمانم برای همینه که بیشتر ریختم به هم. دلم می خواد روی اون تخت آدما خوب بشن و حس کنم از طرف تو کار خوبی انجام دادیم. دلم می‌خواد فکر کنم تو خوشحال میشی.

***

مامان، امروز اومدند و تخت را بردند. من گریه کردم. هر دومون گریه کردیم. بعدش خونه را ریختیم به هم و تا شب کار کردیم که یادمون بره اون تختی که چند روز میزبانت بود را از خونه بردند. چندین ساعت مثل دیوانه‌ها سر خودمون را مشغول کار کردیم که فقط یادمون بره...

مامان، آدما با این چیزها از یاد نمی‌رن، با این چیزا دور انداخته نمی‌شن، تو تا آخر دنیا همراه مایی. هروقت می‌خوام بلند شم و خستگی نمی‌گذاره، یادم بهت می افته. امروز که اتاقت را تمیز کردیم، هزار بار یادت افتادم. جای دستت روی دیوارهای اتاق مونده بود مامان. من باید پاکشون می‌کردم، اینجور چیزها باید برن اما خاطره راه رفتن خسته تو، توی اون راهرو تا ابد نمی‌ره.

مامان... مامان خیلی دلم برات تنگه.

می‌شه بیایی تو خوابم؟

***

مامان، امروز رفتم خیابان اکباتان. گوشی تلفن را برده بودم برای تعمیر. بعدش توی لاله زار راه افتادم به سمت انقلاب‌. دیشب توی نقشه نگاه کرده بودم و دیده بودم که آخر لاله زار، می رسد به محدوده ی همان پل بزرگ که آخر خیابان شریعتی است. همان پل که هر روز، هر روز از ۲۸ آبان تا ۷ دی ازش رد شدیم. آمدم تا پل و بعد خود خیابان شریعتی و سمیه و بیمارستان پاسارگاد. اما از یک فاصله صد متری نتوانستم بیایم جلوتر. مامان، اون قسمت خیابان شریعتی انگار مرده بود. باور می‌کنی؟ روزهایی که تو اونجا بودی، توی اون آی سی یو سرد و بیروح، درِ اون بیمارستان انگار رنگ داشت. آمد و شد آدم ها را می شد دید، زندگی توی آن محدوده جریان داشت، اما امروز هیچکس نبود. ایستادم توی فاصله صد متری و به پله های بیمارستان نگاه کردم. ساعت ملاقات بود. می شد بروم و پشت در آی سی یو باز منتظر شوم و تصور کنم تو هنوز آنجا دراز کشیدی، اما با خودم فکر کردم چرا باید به این تن بیچاره این همه ستم کنم؟ چرا باید مجبورش کنم خودش را گول بزند؟ ترجیح دادم راه بروم، راه بروم، فقط راه بروم. 

دلم برایت تنگ شده مامان...

***

من؟.....

هنوز هستم، زنده‌ام. سلامتم. باید خدا را شکر کنم؟ نمی دونم.

من هم تمام مصایبی که مردم ایران دیدند و کشیدند را دیدم و کشیدم، اما بعید می‌دونم کس دیگری هم در ایران، مصایبی که من در سال ۴۰۴ دیدم را درک کرده باشه.

حالا طوفان زندگیم آرام‌تر شده و سکوت، جای تمام سختی سال گذشته را گرفته. فقط ضربه چنان محکم بود که دیگر ذهنم برای جفت و جور کردن کلمات یاری نمی‌کنه و از طرفی حس می‌کنم حق ندارم دنیای دیگران را با ذکر سختی‌هایی که کشیدم به هم بریزم.

آتش بس

امروز صبح ساعت چهار بیدار شدم، بیدار که چه عرض کنم؟ مگر خواب رفته بودم که بیدار شوم؟ به هر شکل، نت که همواره قطع است و فقط یک بلاگ اسکای را بلدم و یک "باشگاه خبرنگاران جوان"، که نوشته بود: عراقچی، آتش بس را تایید کرد. 

چشم‌هایم باز باز شد.

باور نکردم... اسکرول کردم و پایین تر دیدم که ترامپ هم از آتش‌بس حرف زده.

حسم را نمی‌توانم توصیف کنم. با تمام بی‌اعتمادیم به همه طرفینِ این معامله، ته دلم آرام میشه. همه‌ی سوخت‌ها و باخت‌ها را می‌دانم، حداقل از اطرافیانم شنیده‌ام اما به نظر من هیچ چیزی به موشک‌پرانی و کشت و کشتار حل نمی شود.

ترس

ترس‌های بچگی‌ام برگشته‌اند،

ترس از تاریکی، از تنهایی، از غریبه‌ها..

مدت‌ها بود از تاریکی نمی‌ترسیدم.

تنهایی را دوست می‌داشتم.

با غریبه‌ها راحت حرف می زدم.

زندگی، ری‌استارت شده انگار....