آنجلینا...

هیچ وقت دوستش نداشتم، شاید دلیلش این بود که اکثر آدم هایی که دوستش داشتن به ظاهرش توجه می کردن و از نظر من ظاهر، نمی تونه دلیل موجهی برای احترام و علاقه باشه. شاید هم چون شایعاتی اطرافش بود که با طرز فکر من هیچ رقم جور در نمی آمد.

حتی کارهای خیرخواهانه ش به نظرم یکجور شوآف بود، هرچند معتقدم حتی اگر تظاهر باشه می تونه بهانه ای باشه برای فراگیر شدن یه اخلاق خوب و اشکالی نداره، اما...

چند روز پیش خبری در قسمت اخبار گوگل بود مرتبط باهاش، نوشته بود بعد از جدایی از "براد" خودم را گم کردم. نوشته بود این مدت خودم نبودم و حالا دارم خودم رو بازیابی می کنم...

نمی دونم چرا بعد از این همه سال، این حرفش اینقدر دلم را نرم کرد، شاید چون حس کردم اون هم یه آدمه، با تمام روحیاتی که همه مون داریم. با همه ضعف هامون....

پی نوشت: استادمون می گفت آدم ها وقتی قوی هستی دوستت ندارن، منتظرن تا ضعفت رو ببینن. شاید دلیلش همینه... شاید دلم می خواست اینقدر قوی نباشه این زن. عجب بدجنسی هستم من...

پاییز...

فصل عوض می شود،

جای آلو را خرمالو می گیرد؛

جای دلتنگی را

دلتنگی.........

پی نوشت: 

همین...

ماوی...

تو، هستی من شدی، از آنی همه من

من نیست شدم در تو، از آنم همه تو....

دهاتی...

می گن نوشتن از بروز آلزایمر جلوگیری می کنه، با خودم گفتم بیشتر بنویس دختر! سال هاست آرزوی نویسندگی دارم اما از برکت اعتماد به نفس نداشته، در همین حد آرزو مانده. کاشکی بشه یه روزی بنویسم، داستان بنویسم، اون هم رمان! نه که داستان کوتاه... اون هم تخیلی، فانتزی، قوی!

ولع َم به نوشتن آنقدر زیاده که تمام شبانه روز توی سرم دارم برای یکی داستان می گم، یا فلسفه می بافم. آخرش اگه داستان نویس نشم، حداقل فیلسوف می شم.

می گم یه چیزی...

آدم وقتی دلش برای یکی تنگ میشه، دقیقا برای چی ِ اون یه نفر دلتنگی می کنه؟ خودم به شخصه گمان کنم خیلی وقت ها دلم برای خودم، توی اون روزها، توی اون شرایط ِ خاص تنگ می شه. مگر این که واقعا اون نفر مقابل رو عاشقانه دوست می داشته ام. مثل وقتایی که به مارلی فکر می کنم، دلم فقط برای خودش تنگ میشه. یادم نمیاد من در کنار اون چه شکلی و چجوری بودم. بی_خودم، دلم فقط برای مارلی بودنش تنگ میشه. برای راه رفتنش، میو کردنش، برای کارهای بامزه ش. درباره آدم ها هم همینجوره، فارغ از حس و حال خودم، دلم برای داداش ِ دورم تنگ میشه، برای خواهرم، برای بابا... اما وقتی دلتنگ پیروز میشم، می بینم که دلم اون ترنجی رو می خواد که اون روزها بودم. یه قدری بی خیال، یه قدری الکی خوش... یه قدری بی ملاحظه حتی.

نمی دونم این فکرها معنیش چیه و نتیجه ش چی؟ اما این روزها به این مطلب خیلی فکر کردم.

شاید یه روزی به جمع بندی منطقی رسیدم... حالا به هذیان شبیه تره.

بگذریم:

یه چیزی بگم؟

کاشکی هفتصد و پنجاه میلیون تومن پول داشتم. اون باغچه صفادشت رو که پر از درخت میوه بود می خریدم، دست ماوی رو می گرفتم می رفتم اونجا زندگی می کردم. من دهاتی رو چه به آپارتمان نشینی؟

بداخلاق...

جوان تر که بودم اخلاق بهتری داشتم، می گویند آدم ها پا به سن که می گذارند صبورتر میشوند. پس چرا من نشدم؟

خانم همسایه بیمار است، خیلی خیلی بیمار. پسر جوانش را چهارده سال پیش توی یک تصادف از دست داده و همسرش را هم سه چهار سال پیش، برای مشکل قلبی. تنها عضو باقیمانده از خانواده اش دخترش است که آن سر دنیاست. خانم، لوپوس دارد و هزار و یک بیماری دیگر. ما با هم وقتی دوست شدیم که همسرش تازه فوت کرده بود. با همسرش سلام و علیکی داشتم. مرد محترمی بود، از آن تیپ مردهای مسن که هنوز جین می پوشند و سیگار به سیگار می گیرند. 

چند سالی است که با هم دوستیم، از آن وقتی که خرگوش سفیدش را داشت، تا بعد که گفت من بیمارم و نمی توانم به حیوان رسیدگی کنم و حیوان را سپرد به خانمی در شمال و آن خانم هم خرگوش را برد و هی گفت حالش خوب است و آخر معلوم شد همان اول خرگوش فرار کرده و نخواسته دل خانم مسن همسایه را بشکند و ماجرا را  پنهان کرده...

تا بعد که به جای یکی، دو تا خرگوش آورد و باز، چندی بعد سپردشان به یک نفر دیگر، و بعد که جایشان خالی شد، جای خالیشان را تاب نیاورد و جوجه رنگی آورد و.....

خانم همسایه را دوست داشتم، وسواس عجیبی دارد و باز دوستش داشتم. مراعاتش را می کردم و گاه به گاه به دیدنش می رفتم. سفر می رفت کلید خانه را به من می سپرد که به خرگوش هایش سر بزنم. راستش نمی دانم بدخلقی ازش دیده بودم یا نه؟ با خودم قرار گذاشته بودم ازش دلگیر نشوم، حتی اگر بدخلقی کرد.

آن روز که آن مرد جوان بچه گربه ش را آورد پایین خانه مان رها کرد و رفت، همان روز که دلم طاقت نیاورد بچه را بی خیال بشوم و آوردمش خانه و ماوی تحملش نکرد و با همه ی ما دعوا کرد، همان روز، زنگ زدم ازش شماره دختر آن یکی همسایه را بگیرم که گربه های بی پناه را جمع و جور می کند، ماجرا را گفتم، گفت بیاورش پیش خودم....

گربه کوچک سه روز آنجا ماند و هر روز سه بار خانم به من گفت پس کی ببریم واکسن بزنیم و شناسنامه بگیریم، گفتم بگذارید چند روز بگذرد ببینید می خواهید نگهش دارید؟ و یک بعد از ظهر خانم به من زنگ زد و گفت من توان نگهداری اش را ندارم، برایش یک جایی پیدا کن. دو ساعت بعد، گفت بیا و برش دار و ببر...اولین روز از چهار روز تعطیلی، ساعت ده شب، من ماندم و یک بچه گربه و ماوی ِ شاکی...

فشار زیادی به من آمد تا آن چند روز را گذراندم، مجبور شدم بچه گربه را بسپرم به پانسیون و هزینه زیادی را تحمل کردم. بعد مجبور شدم از دکتر کلینیکی که ماوی را می برم خواهش کنم جایی در حیاطشان به این بچه بدهند تا کمی بزرگ تر شود و بتواند از پس زندگیش بربیاید.

اما پیشی کوچولو توی حیاط کلینیک با گربه های دیگر دعوا می کرد و نتوانستم بی پناه رهایش کنم. از صبح ماندم به پایش تا ظهر که خانم مهربانی سرپرستیش را پذیرفت. چند روز ِ بعدش را پیگیر این بودم که جای بچه چطور است و تا روزی که خانم سرپرست جدید، فیلمش را برایم فرستاد خیالم راحت نبود.

دلگیر بودم از خانم همسایه، نه برای این که سرپرستی بچه را برگرداند، برای حرف هایی که گفت. برای شرایط سختی که ایجاد کرد و نه تنها برای توی منگنه گذاشتن من ازم دلجویی نکرد، که محکومم کرد به خودخواهی.. به خاطر گفتن این که مادرم حق دارد هرجور با من برخورد کند، چون من یک گربه در خانه دارم و حتما زندگی خانواده ام را باهاش جهنم کردم!

چند روزی که گذشت با خودم گفتم حالا که پیشو خان جای مناسبی دارد و آن تنگنا هم به هر شکل تمام شده و الان اوضاع عادی شده، بروم و خانم همسایه را ببینم که دلخوری ام هم از یادم برود.

پیام دادم که می خواهم بیایم اگر مزاحم نیستم، و اشتباه کردم که وقتی گفت قرار است کارگر بیاید و حال من خوش نیست و.... بلند شدم و رفتم به دیدنش. هرچه مانده بود،با حرف هایش خراب کرد. از مسخره کردن لهجه شیرازی من تا تهمت بیسوادی و.... فقط می دانم لحظه ای که از در بیرون آمدم به خودم قول دادم دیگر هرگز به این خانه برنگردم.

سه هفته سکوت مطلق، و امروز مجبور شدم برای برگرداندن یک امانتی  به خانه اش بروم، البته که فقط دم در امانتی را سپردم و برگشتم. اما حالا مطمئنم که دیگر دوستی ام تمام شده و دوست ندارم به این رابطه برگردم.هرچند که تلویحا اشاره کرد که بیماری بدخلقش کرده، اما نتوانستم ببخشمش.

طی سال گذشته این سومین رابطه دوستانه ای است که تمامش می کنم. از خودم و این تمام کردن ها می ترسم. تنهایی ام روز به روز عمیق تر و رسمی تر می شود و این تنهایی رنجیده ام می کند. می دانم که رفتن مارلی، جدایی از پیروز و مرگ درویش سبب انزوای بیشتر و بیشترم شده. هرسه را پذیرفته ام اما انگار درد کشیدن، باعث شده دیگر از جدایی نترسم. روی آدم ها حساب باز نکنم و خیلی راحت فراموششان کنم. راستش را بگویم فراموش که نکرده م.... فقط دور شده ام. کاش می شد فراموش کنم.