جنگ

امشب، اگر محاسبات و البته تقلب‌هایم درست باشد، نهمین شب جنگ است. نه شب پیش، از چت جی پی تی پرسیدم چطور بدن سالم‌تری داشته باشم و او برایم یک برنامه ورزش لایت و قشنگ، روزی پانزده دقیقه نوشت و گفت که شب به شب پیشرفتم را چک می‌کند.

نه شب پیش، تنها دغدغه اساسیم این بود که جلسات تراپی‌ام را چطور پیش ببرم؟ که آیا با همین روان‌درمانگر ادامه بدهم یا بروم پیش یک روانکاو...

نه شب پیش، به پیشرفت در بافتنی با ماشین بافندگی‌ام فکر می‌کردم. باز هم پیرو مشورت با چت جی پی تی، فهمیده بودم که نباید روزانه بیش از یک و نیم ساعت را به یادگیری اختصاص بدهم. سرهمی نوزادی ساده‌ای را تا اتمام آستین اول بافته‌ام و هنوز روی ماشین مانده...

نه شب پیش، نه به نتانیاهو فکر می کردم و نه به ترامپ. نهایتا به اوضاع قاراشمیش کشور و زندگی سگی خودمان فکر می‌کردم که جنابان عالیان نیمه ی شب هوس کردند زندگی نود میلیون آدمی که تا همان لحظه هم اصولا زندگی نمی کردند را کن فیکون کنند. 

سه شب است که از خانه بیرون زده ایم، دیشب باز انگار نتانیاهو بو کشید و پیدایمان کرد. همین سر شب داشتم به پیامک هشداری که روی گوشیم افتاده می خندیدم که کسی برای کشتن من زحمتی به خودش نمی‌دهد اما صبح، کنار سوله، چیزکی به زمین خورد و ترکید. 

شب تا صبح هم آسمان این حوالی از موشک و پدافند، روشن بود.

با خودم فکر می‌کنم ایران، لبنان و یمن و سوریه و... نمی‌شود، بعد فکر می کنم که چرا نشود؟ مگر مردم سوریه و یمن و لبنان برای موشک ها دعوتنامه فرستاده بودند؟ هزار و یک تفاوت داریم و هزار و یک شباهت... مغزم دور می‌زند و فکر می‌کنم و قیافه ابله ترامپ و صورت کریه نتانیاهو را مجسم می کنم و می ترسم و می ترسم و می ترسم...

یادم نمی آید زمانی در زندگیم تا این حد ترسیده و بی‌امید بوده باشم. جان من و امثال من برای هیچکس مهم نیست، نه روسای کشور خودم و نه آن دو ابله دیوانه، ترامپ و نتانیاهو.

خوابم نمی برد... هر هفت هشت دقیقه یک بار عینکم را می زنم و از ورای چراغ های اطراف سوله، به آسمان چشم می دوزم، شاید که نور قرمز پدافند را ببینم. دیشب پرتابه‌ها را می دیدم اما امشب سکوت مرگباری حاکم است که هیچ آرامشی برایم ندارد...

می‌شود روزی که به ترس این روزهایم بخندم؟

سرقت مطالب وبلاگ سابقم...

راستش دلم نمی خواست از سرویس بلاگ اسکای استفاده کنم و پنبه خودشون را بزنم اما گویا ناچارم به این کار!

یک خیرندیده ی بی وجدانی چندین مطلب از وبلاگ سابقم برداشته و در همان آدرس، در بلاگ اسکای گذاشته و داره به نام سابق من، یک سری مطالب بی ربط هم می نویسه.

اول برای خودش پیغام گذاشتم که راضی نیستم به این کار و این دزدیه. کامنت ها را بست و مطالب هنوز همانجاست. 

برای بلاگ اسکای هم دو بار با ذکر آدرس و چند نمونه پست های سرقتی، موضوع را توضیح دادم که کلا توجهی نکردند.

می خوام رسما شکایت کنم. اگر راهی بلدید که به نتیجه برسه لطفا به من بگید. من آرشیو کامل وبلاگم را در وردپدس دارم. آدم بی وجدان حتی عکس های مارلی را هم گذاشته...

یک پایان، یک شروع...

پیری، بخش انکار ناپذیری از زندگی است، مثل تولد، مثل بلوغ.... یعنی وقتی از یک سنی رد شدی و هنوز زنده ای، به ناچار، دچار پیری خواهی شد. وقتی به صورت تئوریک به معقوله پیر شدن نگاه می کنم، چیز بدی به نظر نمی رسد. یک دنیا تجربه، کمی کندتر شدن حرکات، دنیایی که جمع و جورتر می شود، شمار دوستاتی که محدودتر خواهند شد و...

اما راستش من از بچگی با پیر شدن مشکل داشتم، جوان تر که بودم تصمیم داشتم توی سن سی سالگی بمیرم، اما انگار  دنیا تصمیمم را جدی نگرفت، و خب حقیقتش هم این است که من هم در سی سالگی خودم را چندان از کار افتاده و لایق مردن ندیدم که جدی تر راجع به تصمیمم فکر کنم. 

حالا به چهل وشش رسیده ام، برای بعضی چیزها خیلی دیر است و برای بعضی چیزها خیلی زود... حالا که بدنم یک سال و اندی است ادا در می آورد و  انگار دارد اولین نشانه های کهنسالی را در میانسالی به من تحمیل می کند، کمی دلگیرم و افسرده. نه که فکر کنم حالا دیگر بچه دار نخواهم شد، که سال هاست تصمیم خودم را در این رابطه گرفته ام. می دانم که شدنی باشد یا نه، من هرگز مادر نخواهم شد. روزی که دستم شکست، دکتر به من گفت این دست، تا ابد شکستگی اش را هر بار که هوا سرد شود یا کار سنگینی انجام بدهی، توی صورتت می کوبد. آن روز حس کردم چیز ارزشمندی را از دست داده ام. حالا این روزها، حسم شبیه همان روزهاست. هرچند که قوه باروری زیاد هم آش دهن سوزی نیست، نه حداقل برای من. اما این حس لعنتی را خودم هم درک نمی کنم.....

من شاید تنها دختر دنیا بودم که هر ماه، برای نظم بدنم خدا را شکر کردم و حالا، احساس می کنم جواب قدردانی هایم این نبوده.

بیخود ناراحتم، نه؟ 

کرونا...

مدتی است صبح تا شب، باران  نوشته ها و اظهار نظرها درباره کرونا، توی فضای مجازی دست به دست می چرخد. هرکسی عقیده ای دارد، هرکسی حرفی می زند، درست یا غلطش را کاری ندارم، با آن عده ای که کلا فقط "فوروارد" می کنند و اصلا مطلب را نمی خوانند هم کاری ندارم، از جمله خانم محترمی که فیلم شستن و اتو کردن ماسک های دست دوم در تایلند (که  اتفاقا روی کاور ویدیو کلمه تایلند کاملا واضح نوشته شده) را فرستاده و زیرش نوشته اینجا چین است! و مراقب آن دومیلیارد ماسک دست دومی که چینی ها دارند برایتان می فرستند باشید.

کسانی که مخالف دین هستند، می نویسند دین در برابر علم زانو زد. مذهبی ها اعتقاد دارند آن چیزی که ناتوان است و آچمز شده، علم است. مغازه دار از آرزوهای برباد رفته اش برای فروش شب عید می نالد، دکتر و پرستار از خستگی. مردم هم که عده ای وحشت زده اند و عده ای هم طبق معمول خودشان را بالاتر از این بازی های بچگانه می دانند و پوزخند می زنند به ریش دسته اول، همه هم متفق القول چینی ها را مقصر می دانند، جالب است بدانید که چینی ها خودشان استکبار جهانی را مسئول این بلبشو و بحران می دانند، بگذریم!

به شخصه عقیده دارم بیماری های همه گیر، هر از چندی می آیند و بشر - حداقل برای مدتی - در برابرشان بی دفاع است. راستش را بگویم من  فکر می کنم این ویروس، یا چیزی شبیه این، اگر از چین نمی آمد از مالزی یا بنگلادش یا یک کشور دیگر سربلند می کرد، مثلا یک کشور افریقایی. هرچند یک جورهایی نظر شخصی من این است که ما با یک ویروس ساخته شده در آزمایشگاه طرفیم! اما حرفم این نیست. می توانم برایتان از این بگویم که این اتفاق فقط برای آدم ها نمی افتد و برای "هر" موجود زنده دیگری هم می تواند بیفتد(مثل کرونای سگ و گربه که البته با کرونایی که امروز ما می شناسیم کاملا متفاوت است) اما فعلا این هم بماند تا به وقتش. قصد این را هم ندارم که به بیرحمانه ترین شکل ممکن بگویم بر مبنای علوم طبیعی، در اینجور اپیدمی ها، ضعیف ترها و کسانی که قدرت مقابله و تطابق ندارند از بین می روند و قوی ترها می مانند و این قانون طبیعت است و در طول تاریخ حیات روی کره ی زمین همیشه بوده و باعث شده گونه هایی نابود شوند و گونه های دیگر تکامل پیدا کنند.

مدتی هست چیزی فکرم را مشغول کرده که امشب خواندن نوشته ی دوست چینی ام باعث شد درباره اش بنویسم. نوشته بود هفت سال است در نیجریه کار می کنم و حالا، اینجا، به من می گویند کرونا ویروس! نوشته بود تمام پروازها به سمت کشورم کنسل شده، اگرنه برمی گشتم به خانه ام. قلبم درد گرفت. چقدر انسانیت توی وجود ما آدم ها از بین رفته که افتاده ایم به جان بیگناه ترین ها، آن هم در این شرایط!

اصلا قبول، مقصر کرونا را پیدا کنیم. یکی بیاید به ما بگوید قبول که دین جلوی علم زانو زده یا برعکس! چینی ها بیایند و زانو بزنند جلوی مردم دنیا و شرمندگی و پشیمانی شان را بابت خوردن خفاش یا مورچه خوار اعلام کنند و قول بدهند از امروز دیگر با حیات وحش کاری نداشته باشند، آن وقت شما هم قول می دهید که کرونا بساطش را بردارد و برود؟ حرف من این است که در این بحبوحه ی آلودگی، در این روزهایی که شاید بیشتر از هرچیز، انسان بودن ما می تواند مفید باشد، چرا به فرعیات چسبیده ایم؟ منظورم از انسانیت فقط دل رحمی نیست، بیشتر تمرکزم روی تعقل است!

چند روز پیش فیلمی دیدم درباره مقاوم شدن انواع ویروس ها و باکتری ها در برابر آنتی بیوتیک هایی که داریم، آن هم نه تنها به این دلیل که پزشکان(در همه جای دنیا و نه فقط ایران) خیلی راحت آنتی بیوتیک تجویز می کنند و ویروس ها را نسبت به انواع آنتی بیوتیک مقاوم کرده اند؛ بلکه برای استفاده بی رویه آنتی بیوتیک در صنعت دامپروری. هشتاد درصد از آنتی بیوتیکی که توسط شرکت های داروسازی تولید می شود، توسط دام پروران برای زنده نگاه داشتن حیواناتی که به بیرحمانه ترین شکل و در بدترین شرایط نگهداری می شوند، استفاده می شود. یعنی که من و شمای گوسفند و گاو و گوساله و مرغ خور، اگر از چینی های خفاش خور و پنگولین خور بدتر نباشیم، بهتر نیستیم! یعنی که  انگشت اتهام، دقیقا به طرف خود ماست! 

کرونا، یک ریزه قد و بالا ویروس، دارد به همه ی دستاوردهای انسانی دهن کجی می کند. علم امروز انسان و دین، هر دو سرشان سخت گرم اثبات خودشان است و طبیعت دارد راه خودش را می رود. حقیقتش، با این که می دانم این حرفی که می خواهم بگویم از بیخ و بن مسخره و بی منطق است، اما زورآزمایی کرونا با انسان، من را به یاد کتاب "سفر به دشت ستارگان" پائولو کوییلو انداخت و سگ سیاهی که در مسیر سفر، بارها راه را بر زائر می بندد. هربار زائر به شکلی فرار می کند و مبارزه را به تعویق می اندازد، تا جایی که مجبور به رو در رویی می شود، با چنگ و دندان، به شکلی کاملا بَدوی. گاهی خیال می کنم کرونا ویروس، ایستاده تا تک تک ما را به جنگ تن به تن بطلبد(که البته این انگار در عالم علم اپیدمیولوژی یک نوع راه مقابله با بیماری همه گیر است به نام ایمنی گله ای). یکی می گوید ویروس بر اثر مرور زمان و از بدنی به بدن دیگر ضعیف تر می شود، اما واقعیت این است که حتی در چین، با این که شرایط عادی اعلام شده، کماکان کسی زندگی عادی را از سر نگرفته.فقط قرنطینه شدید دیگر اجرا نمی شود، همه منتظر یک ناجی هستند، نشسته ایم به امید یک پیشامد خوب، که در این زمان فقط به دست علم ممکن است اتفاق بیفتد.

همه این حرف ها را زدم که بگویم به نظر من، مقصر شمردن این و آن، تمسخر دین یا علم، برگزاری مسابقه ی چه کسی بیشتر دارد زحمت می کشد، اظهار فضل و دانش های بی پایه و اساس، همه و همه در این لحظه ای که داریم می گذرانیم بی فایده ست. اگر به جای شخم زدن بیست و چهار ساعته ی اخبار، فقط کمی عقل و احساس مسئولیت اجتماعی مان را به کار بیندازیم از این بحران عبور می کنیم و می توانیم امکان بروز دوباره اینجور شرایط را از بین ببریم. بنشینیم فکر کنیم چرا زورمان به ویروس ها نمی رسد؟ ویروس قوی است یا ما تمام سلاح هایمان را در مراحل اولیه رو کرده ایم و دست خالی مانده ایم؟ در ضمن: کله پاچه خوردن ما ایرانی ها (که مشابهش را حتما کشورهای دیگر هم دارند مثل جگر چرب غاز و سوسیس خون و....) هم چندان دلپذیر نیست، و همانطور که همه ی ما کله پاچه و جگر چرب و سوسیس خون نمی خوریم، همه ی چینی ها هم خفاش نمی خورند!

تصور من این است که این ویروس قرار است به ما چیزی را یاد بدهد، چیزی کاملا برعکس این به جان هم افتادن ها. 

پی نوشت: این همه حرف زدم، یادم رفت عید نوروز را بهتون تبریک بگم. بیشتر از هر دعا و آرزویی، برای کل دنیا سلامت و آرامش آرزو می کنم. بهار زیبایی ست، لذت ببرید و نگذارید سختی این روزها، شما را از توجه به این زیبایی دور کنه. بهارتون مبارک!

 

شیوع

اگر شما هم آدم مسنی را در میان اطرافیانتون داشته باشید، احتمالا می دونید که روند سلامت اون ها تابع یک سری نمودارهای خاصه. به این شکل که یک بار حالشون بد می شه، ممکنه بستری بشن توی بیمارستان و یا  مجبور باشن توی یه برهه از زمان مدام تحت نظر پزشک باشن. این ناخوشی معمولا یکباره از آدم های مسن دور نمی شه، وضعیت ناثابت مدتی طول می کشه، داروهای متنوع مصرف می کنن، به بعضی داروها حساسیت نشون می دن، درمان یک قسمت برای عضو دیگه مشکلاتی به بار میاره، به شکلی که شما مجبور می شید مدت طولانی درگیر درمان و دکتر و بیمارستان باشید. بعد از مدتی شرایط یکجورایی ثبات پیدا می کنه و تا مدتی با یک سری داروی مشخص حالشون خوبه، تا دوباره روز از نو و روزی از نو...

برای مادر من هم مدتی اوضاع به همین شکل بود، از سنگ کلیه گرفته تا فشار خون، یا افتادگی مثانه، گرفتگی رگ قلب و کلیه و این اواخر هم که لخته کوچکی که عملکردشون را محدود کرده. برای هرکدام از این عنوان ها، مدت طولانی ما درگیر دکتر و درمان بودیم تا وضعیت ثابت بشه.

در تمام این تجربه ها، سوای بیماری و نگرانی های حول و حوش اون، چیزی که شاید بیش از همه آزاردهنده بود برخورد تند و گاهی غیرمسئولانه کادر پزشک و پرستار بیمارستان ها با ما بود. بدترین خاطره من، برای پنج شش سال پیش، شب عید بود که مامان به خاطر نوسان فشار خون بستری شدن توی اورژانس بیمارستان بقیه الله. شب اول خواهرم پیششون موند و شب دوم من، بماند که توی بخش و حتی توی خود سالن اورژانس جا نبود و مامان را شب اول توی راهرو پذیرفتن، شب دوم فشارشون تمام مدت روی بیست و دو بود! اون شب من مثل اسفند روی آتیش بالا پایین می پریدم و هرچه از سرپرستار خواهش کردم به مامان سر بزنه، اظهار کرد که این وظیفه پرستار خودشه! مامان اجازه نداشت بره دستشویی، نمی دونم چرا براشون سوند هم نگذاشتن و باید از ظرف مخصوص استفاده می کردن، من بلد نبودم و هیچکسی هم حاضر نشد بهم کمک کنه. توی تلاش های من و مامان برای استفاده از لگن فلزی، آنژیوکت از دستش خارج شد و خون پاشید روی ملافه و لباس من و... حدود یک ساعت از رگ آدمی که رقیق کننده خون مصرف می کنه خون رفت تا پرستارش لخ لخ کنان آمد و بعد از این که منو به خاطر بی کفایتی در انجام وظایفم(!!!) قشنگگگگ شست و کوبید بیخ دیوار، آنژیو را عوض کرد و رفت. برای فشار خونشون هم هیچ کاری نکرد.

صبح اون شب، وقتی دکتر برای ویزیت آمد جلوی خود سرپرستار ازش خواستم مامان را مرخص کنه. براش گفتم که دیشب هیچکس به فریاد من نرسیده، گفتم با مسئولیت خودم می برمش. سرپرستار پشت چشم نازک کرد و فرم رضایت را گذاشت جلوم که باید کتبا بنویسی که هر اتفاقی بیفته مسئولش خودتی، خوشبختانه دکتر با مسئولیت خودش دستور مرخصی را داد.

قبل و بعد از اون چندین بار چنین برخوردهایی را شاهد بودم، توی بیمارستان صارم، مامان توی آی سی یو بستری بودن (مجدد برای نوسان فشار) و ما دو هفته هر روز از صبح تا شب منتظر خبری که بهمون بگه حالش کمی بهتره، وقتی بهمون اجازه دادن بریم ببینیمش، من از شدت ضعف و فشاری که طی این مدت بهم وارد شده بود کنار تخت مامان از هوش رفتم. این بار هم سرپرستار کلی جیغ و داد راه انداخت که به چه حقی ضعف کردی؟ چرا مراعات بیمار رو نمی کنی؟ و من را از بخش بیرون کرد. انگار که من تنظیم کرده بودم دقیقا بیام پای تخت مامان بیهوش بشم که حال مادر خودم را که بعد از دو هفته تازه بهتر شده بود، خراب کنم! دریغ از یک ذره همدردی.

روزی که مامان سکته کرد بیمارستان رسول اکرم از ساعت هشت صبح تا ده شب حتی یک فشارخون ازش گرفته نشد، هیچکس حتی سراغ ما هم  نیومد. تمام مدت پاسکاری شدیم از این پرستار به اون پرستار؛ از این پزشک به اون پزشک.خدا قبول کنه تنها بیمارستانی که طی این سال ها کادرش برخورد خوبی داشتن بیمارستان آریا بود، هیچ خاطره بدی برای من از اون روزهای سخت نمونده. نزدیک به دوهفته بیست و چهار ساعت ما اونجا بودیم، اما نه برخوردی پیش آمد و نه دلخوری.

...

این روزهای شیوع کرونا که همه مون کم و بیش درگیرش هستیم، سوای اون عده ای که درک این شرایط از حوصله ی فهمشون فراتره و حاضر نیستن به خودشون زحمت بدن توی خونه بمونن یا مسئولیت توی سطل زباله انداختن ماسک و دستکش آلوده شون را بپذیرن یا وقت ایستادن توی صف های اجباری، کمی فاصله را رعایت کنن یا....(چقدر هم خدا را شکر تبصره و استثنا داریم!)، بقیه می فهمن که کادر درمانی، شرایط بسیار حادی رو سپری می کنن. شاید سخت ترین روزهای عمر حرفه ایشون. امکانات خیلی کمه، راستش اینه که اصلا امکاناتی نیست! و جون این عزیزان در خطره. فکر می کنم بعد از جنگ، این اولین موقعیت ویژه ست که داریم تجربه ش می کنیم. روزی نیست که عکسی از کادر خسته بیمارستان ها توی فضای مجازی نبینیم و مطلبی درباره اوضاع بی سامان تجهیزات و کمبود نیرو نخونیم.

اما، دیر یا زود، کم یا زیاد، این روزها و این شرایط سپری می شن. خیلی سخت برای اون عده که می فهمن و رعایت می کنن، و به نظر من، سخت تر برای اونایی که نمی فهمن و فکر می کنن خیلی کول و زرنگن! 

تنها چیزی که به جا خواهد موند، شرح رشادت ها و از خودگذشتگی های پرستاران و بهیاران و پزشکانه... این وظیفه ماست که قدردان اون ها باشیم، اما امیدوارم اون ها هم یادشون بمونه که همانطور که امروز، شیوع یک بیماری مسری، برای اون ها شرایط خاص و ویژه ای به وجود آورده، بیماری پدر یا مادر یا فرزند و یا.... هم برای هر آدمی شرایطی ویژه ست، شرایطی که هیچ کنترلی روش نداریم و درمقابلش بی دفاعیم. امروز، چشم امید اون ها به دولته برای تجهیزات، یا به دانشمندها برای کشف واکسن، و اون روزها چشم آدم هایی مثل من به دست کادر پزشکی... امیدوارم  این بیماری به موازات مشکلاتی که ایجاد کرده، موهبت هایی هم برای همه مون داشته باشه. اول از همه خود من به عنوان یک آدم عادی، که بفهمم چقدر راحت زندگی می کردم و یک ویروس نیم وجبی چطور کل زندگیم را مختل کرده. 

پی نوشت: قصدم توهین به هیچ کس نبود توی این نوشته، خواهر خود من پرستاره و دوستان زیادی هم دارم که جزو کادر درمانی هستن، منظورم فقط درک شرایطه، نه توهین، نه این که انگشت توی چشم کسی فرو کنم خدای ناکرده.