خواب...

خواب دیدن، معقوله ی بسیار عجیبیه. گاهی چیزهایی در رویا و کابوس هامون می بینیم که طی روز بهشون فکر کردیم، گاهی هم نه. یک مسئله ی جدید یا یک مطلب قدیمی با یک رویکرد جدید.. یک احساس، که شاید خودمون هنوز کشفش نکردیم _ یا حداقل باورش نکردیم _ گاهی حتی یک آدم جدید...

خیلی وقت پیش، توی وبلاگستان، دوستی داشتم که آقای بسیار محترمی بود. ارتباطم با ایشون یه جورایی رابطه استاد شاگردی بود. من ازشون چیزهای زیادی یاد گرفتم و براشون بسیار احترام قائل بودم. هیچ زمانی، حداقل خودآگاه، احساس ویژه ای نسبت بهشون نداشتم. اما یک شب خواب دیدم یک جایی مثل ساحل شنی بوشهر، بهم اجازه داده شده بابام را یک بار دیگه ببینم، بابا یک زیرپوش پاره و نازک تنش بود، حالش هم اصلا خوب نبود. (بعدتر وقتی برای درویش این خواب را تعریف کردم گفت پدرت خیلی نگرانته و این نگرانی نمی گذاره اون طرف آرامش داشته باشه). من به همراه اون دوست وبلاگی رفته بودم که به بابا بگم قراره با ایشون ازدواج کنم. توی صورت بابا یه برق خوشحالی دیدم که دلم آروم شد، بعد به من گفت تو برو و بگو اون بیاد، می خوام باهاش حرف بزنم.

اون زمان، و قبل و بعد از اون خواب، هرگز احساس من نسبت به اون آدم تغییری نکرد. بعدها به واسطه یک جور درمان که فکر می کردم شاید کمکم کنه توسط ایشون ویزیت شدم، خب اون درمان برای من جواب نداد اما سبب خیری توی زندگیم شد که حس می کنم می تونه تعبیر درستی برای اون خواب باشه.

حالا، دیشب خواب یکی دیگه از دوستانم را دیدم که ده سال هست همدیگه را می شناسیم، ده ساله که دوستی ما دقیقا مثل دو تا آدم همجنس بدون هیچ کشش خاص یا احساس شاعرانه ای ادامه پیدا کرده. هر دو کتابخوان هستیم و بحث هامون بیشتر در این باره ست، می خوام بگم در زندگی روزانه و خودآگاهم احساس خاصی نسبت بهش ندارم. اما خب دروغ چرا؟ یه وقتایی مخصوصا اخیرا بعد از اون کشمکشی که با پیروز داشتم، با خودم فکر می کردم که آیا این فرد می تونست گزینه ای برای یک رابطه جدی تر باشه یا نه؟ یا این که اگر طرف مقابل رابطه م آدمی بود مثل این دوست، که اهل کتاب و مطالعه ست، آیا آخر و عاقبت اون رابطه باز هم این شکلی می شد؟

به هر حال... دیشب توی خوابم رابطه م باهاش خیلی نزدیک تر بود، رسما دوستش داشتم. خوابم را درست به خاطر ندارم اما می دونم یک شب توی دردسری افتاده بودم که اون و خواهرش نجاتم دادند و برگردوندند خونه، خیلی پدرانه و خیلی مهربان. بعد من توی خواب نگران بودم که برادرم اگه بیدار شه و من را با این آدم ببینه چی می گه؟ اما وقتی برادرم بیدار شد، خیلی دوستانه باهاش برخورد کرد و حتی اونو در آغوش کشید.

توی خواب خوشحال بودم از این که برادرم با مردی که دوستش دارم رابطه خوبی داره، اونقدر آرامش گرفتم که حتی وقتی بیدار شدم اون حس و اون رضایت توی وجودم بود. راستش را بگم از صبح حسم نسبت به اون آدم تغییر کرده، هی دارم به این فکر می کنم که چرا که نه؟  اما بعد با خودم می گم نه! دوستی ده ساله ت را حتی با فکر کردن به چنین موضوعی خراب نکن. اگر قرار بود حسی وجود داشته باشه طی این سال ها باید نشونه ای، احساسی، رفتاری، چیزی می دیدی...

حالا چرا این خواب را نوشتم، شاید خواستم توی حافظه ی خودم ثبت بشه. مثل اون خواب چندین سال پیش، شاید این آدم قراره کاری انجام بده یا دوستیش برای من اثرات خوبی داره که امروز نمی دونم... شاید یک روزی بفهمم. اگه فهمیدم حتما اینجا می نویسمش.

حس می کنم زمان داره کش میاد، روزها با اکراه می گذرن و بی هدف. حس و حالم دقیقا شبیه مورچه هایی ست که از میان عسل عبور می کنند و دست و پاهاشون توی عسل گیر می کنه و کششششش میان و کند می شن و توی غلظت عسل می مونن و موندگار میشن و خسته می شن و.... می میرن..

می ترسم، از همه ی اتفاق هایی که داره دور و برم می افته... از آینده ای که ازش متنفرم. چیزی برای از دست دادن نداریم، اما عزیزانی داریم که برایشان دل دل می زنیم و سردردشان را طاقت نداریم و شاید تنها عامل بازدارنده ی ما همین عزیزانمون هستند...

به ماوی نگاه می کنم که با چشمان معصومش به من زل می زنه، به موجود کوچکی که فکر می کنه کلید همه ی قفل های دنیا به دست من باز می شه و من چقدددر ناتوانم... حتی برای تهیه ضروریات زندگی ماوی در تنگنای شدیدم، و مدام می ترسم نکنه روزی برسد که توانش را نداشته باشم...

خجالت می کشم از زنده بودن، از نفس کشیدن...

ماوی یکی از دلایل من برای زنده ماندن است...

...

دیروز دومین سالگرد رفتن مارلی بود. 

***

اینترنت قطعه و من نه خبری از کسی دارم، نه دسترسی به جایی و چیزی. یادمه سال هشتاد و هشت، روز عاشورا، توی حیدرآباد هم همین احوالی را داشتم که این روزها دارم... اینترنت ایران قطع بود و خبری به من نمی رسید، حتی تلفن ها کار نمی کرد و من نمی دونستم خانواده م در چه حالن؟

با خودم فکر می کنم اون موقع ها که تکنولوژی نبود چقدر زندگی سخت بود برای آدم ها. مثلا زمان جنگ جهانی، تنها راه ارتباطی احتمالا بی سیم ها بودن و تلگرام، و نامه های دست نویس البته. هرچند از نسل ما خیلی دور نیست روزهایی که پدر و برادرهامون جبهه بودن و خونه هامون هم تلفن نداشت، بی خبری کُشنده بود و طاقت فرسا. 

چند شب پیش فیلم Atonement (تاوان) را می دیدم، وقتی که هزاران هزار سرباز در "دانکرک" گیر افتاده بودن به انتظار کشتی هایی که اون ها رو از محاصره نجات بدن (اگه اشتباه نکنم، من زیاد درباره جنگ جهانی نمی دونم)، و من تمام مدت به جوان های بیگناهی فکر می کردم که سنی نداشتند و دور از خانواده و وطن، دور از هر آشنایی، ناامید و ترسیده، چشم انتظار برگشتن بودند.

دو شب پیش، همکار برادرم، توی این شلوغی ها کشته شد. فقط به این دلیل که یک پدر بود و نمی تونست توی محل کارش بمونه تا شب بشه و شاید اوضاع آرام تر، چون دو تا دختر کوچیک توی خونه داشت و همسرش پرستاره و از شانس بد، اون شب کشیک بود.

همه ش به لحظه ای که گلوله بهش اصابت کرده فکر می کنم، به این که قطعا توی اون لحظه به دخترای کوچولوش فکر می کرده که چشم انتظارند... در نهایت بی گناهی و معصومیت، آدمی که حتی برای بدیهی ترین حقش هم ادعایی نداشت، فقط داشت تمام تلاشش رو می کرد که برسه به خونه، پیش دختراش... وقتی تمام این آشوب ها آروم بگیره یعنی برمی گرده؟ یعنی برای اون دو تا دختر چیزی تغییر می کنه؟ دو ساله که کارد به استخوان این ملت رسیده، این حق مردمی نبود که وقتی بهشون نیاز هست میشن نجیب و دوست داشتنی، و این روزها شدن اغتشاش گر و یا به قول یک "آدم"ی "خس و خاشاک"!

مگه نگفت: الملک یبقی مع الکفر و لایبقی مع الظلم؟

***

هفته گذشته رفتم به دیدن درویش.. 

روزانه ها...

یکی دو هفته درگیر تعمیرات خونه بودیم و خدا را شکر بعد از یک دل سیر دعوا و داد و بیداد با یکی از همسایه های نامحترم! بالاخره کار تمام شد و خونه مون شکل خونه ی آدمیزاد به خودش گرفت.

اما ثمره اون همه گرد و خاک و براده آهن و جوش و فرز کاری، حساسیت پوستی ماوی جانم بود که مجبور شدیم تو این فصل سرما موهاش رو کوتاه کنیم تا دسترسی به پوستش امکانپذیر باشه، حالا یک مقدار خارش پوستش کمتر شده و منتظرم تا ببینم اثر اون اگزما کی برطرف میشه.

تو این مدت، تابلوم را برای نمایشگاه سوئد تمام کردم و فرستادم. افتتاحیه نمایشگاه همین جمعه ای که گذشت بود، و الان در شهر گوتنبرگ در حال انجامه.

از طرفی این روزها که مجبور به خونه نشینی شدم، کلاس زبان استانبولی رو به شکل آنلاین شروع کردم، خیلی دوست دارم این زبان را و تجربه شیرینیه برام. انشالله تا آخرش همینجوری پیش بره.

الان هم که اینجا نشستم، اوضاع خونه تقریبا به حال عادی برگشته، اما نمی دونم چرا من به شدت عصبیم این روزها؟ شاید دلیلش رسیدن به روزهای آخر آبانه و یادآوری از دست دادن مارلی.... تو این روزها انگار دیگه برام هیچ چیزی اهمیت نداره و دلم می خواد هیچکسی اطرافم نباشه. 

کلا انگار ماه آبان ماه من نیست، درویش را هم توی آبان ماه از دست دادم. سالگرد درویش هم گذشت....

آخر قصه ی من...

با خودم فکر می کنم کاش آدم بعضی وقت ها، از پیگیری دست می کشید. بعضی وقت ها قبل از این که یک چیزی تموم بشه، تمومش می کرد. یعنی رهاش می کرد حداقل... نمی دونم یه بلاتکلیفی همیشگی (غرض همون تلخی بی پایانه که دوستمون گفته بود) بهتره یا یک پایان تلخ؟ 

گاهی آدم ها برای بلاتکلیفی خودشون، برای این که نمی دونن خودشون با خودشون چند چندن، حال تو رو می گیرن. این وسط تو می مونی با یک دنیا سوال: چرا اینجوری شد؟ من چیکار کردم که به اینجا کشید؟ چطوری می تونستم جلوی این پایان تلخ رو بگیرم؟ و...

اینه که می ری دنبال جواب این سوال ها، می شه همون تلخی بی پایان...

دو سال تمام روز و شبم به این سوال ها گذشت، تمام ِ خودم رو بردم زیر سوال، اما الان فهمیده ام که مشکل اصلا از من نبوده، اشکال از فرستنده بود و من هی گیرنده های بدبختم رو دستکاری می کردم.

اتفاقی که برای من افتاد، نزدیک به پنج سال توقف در مکان و زمان اشتباه، تاوانی بود که برای توجه نکردن به یک سری علائم هشداردهنده پرداختم. گمان نکنم هیچ وقت بتونم بگم پایان قصه علاقه ی بی وقفه ی من چی شد؟ چون یکجورایی بازی با آبروی یک آدمه. هرچند برای اون آدم آخرین چیزی که مهم بود من بودم اما نمی تونم درباره اش حرفی بزنم.

فقط می دونم الان آروم شدم، فهمیدم که یک دختر پیر ترشیده ی بداخلاق و یک جزامی وحشتناک نیستم که هیچ بنی بشری نمی تونه منو دوست داشته باشه! این طرز تفکر، محصول تلقین و رفتارهای آدمی بود که می گفت تو مهم ترین آدم دنیایی برام، و حالا فهمیده م که من فقط کیسه بوکسش بودم، برای فرار از مشکلی که درمانش دست من نبود و مسببش هم من نبودم.

نمی دونم، شاید خودش هم نمی دونست دردش چیه؟ شاید بشه به مشکلش اسم "بیماری" داد و بخشیدش. بخشش که... گمانم خیلی وقته بخشیدمش. مخصوصا وقتی داشت برام توضیح می داد که دلیل تمام اون بدخلقی ها، اون بهانه جویی ها، اون بی علاقگی ناگهانی و اون حرف های زجرآور چی بوده. رقت انگیز بود... رقت انگیز...

من به خدا، به شیوه و باور خودم ایمان دارم. تو این مورد از کائنات خواستم کمکم کنند، و شاید این بهترین نوع آرامشی بود که انتظارش رو داشتم.

پی نوشت: دو تا کار اخیرم: