درویش...

درویش "حسین نمینی" را چندین سال است که می شناسم، بیش از ده سال پیش یک روز به توصیه ی "دوستـ؟!"ی از راهرو تنگ و باریک کنار انتشارات میر بالا رفتم و حجره ی کوچکش را دیدم، مرد متوسط القامت سفید موی و سفید ریش و سفیدپوشی با چشم های روشن ِ "روشن" که وقتی سلام کردم و خودم را معرفی کردم هیچ عکس العملی جز همان آرامشی که بعد از آن روز متوجه شدم همیشه همراهش است، در رفتارش ندیدم. چند دقیقه کنارش ماندم و بعد، خداحافظی کردم. وقت خداحافظی به من گفت مواظب خودت باش! و من راه ِ پله ها را پیش گرفتم و یک مرتبه حس کردم چقدر دلم می خواست کنار آن آدم بمانم و از آن آرامش سفیدی که در اطرافش موج می زد بهره ببرم.

آن شب گذشت و من سال های سال، "دوست" ِ خوبی داشتم که هروقت دلم از تمام دنیا می گرفت می رفتم  و توی آن حجره ی کوچک چند ساعتی کنارش می نشستم و فقط می نشستم و او، همانطور که با دستگاه چاپش کتاب های افست علوم غریبه را چاپ می کرد، با همان آرامش ِ همیشگی، برایم توی کتری برقی اش آب جوش می آورد و چای دم می کرد و با هم از همه چیز حرف می زدیم جز آن چیزهایی که شاید به ذهن اغلب آدم هایی برسد که درویشی را که دستی در علوم غریبه دارد تصور می کنند؛ از زایمان گربه توی بالکن پشت مغازه _ که درویش می گفت "آمد" دارد _ گرفته تا آن پالتویی که توی ترکیه دیده بود و دلش خواسته بود و نخریده بود، تا روزی که توی حراجی پنجاه درصد خریده بود و به من می گفت: "اگر چیزی برای تو باشد، آخرش به تو می رسد!" تا مشکلات خانوادگی من تا حرف هایی درباره دخترش و همسر سابقش و.....

شش سال پیش برای آخرین بار دیدمش، یادم هست که با هم خیلی حرف زدیم. از عود و آن مردی که از شیراز آمده بود و به درویش گفته بود توی بازار وکیل حجره دارد و درویش کارتش را به من داد و گفت اگر شیراز رفتی برو حجره ش را ببین، تا تصمیمم برای آوردن گربه _ آن موقع هنوز مارلی را نداشتم _ و گفت گربه توی خانه نیاور _ و من حرفش را گوش نکردم، شاید به این دلیل که تصمیمم را گرفته بودم و مجابم نکرد که چرا نباید گربه به خانه بیاورم _ و خیلی چیزهای دیگر. برایش چند تا عکس ِ خوب از آن راهب بودایی که یک ببر دارد و چند تایی دیگر که یادم نیست پرینت کرده بودم روی کاغذ، چند ساعتی کنارش نشستم و بعد برگشتم خانه. هیچ نمی دانستم قرار است یک حفره ی بزرگ بینمان به وجود بیاید.. یک حفره ی شش ساله.

طی این شش سال، بارها رفتم و دیدم در حجره را بسته. اوایل برایش نوشته می گذاشتم، مطلب ِ خوبی اگر می خواندم پرینت می کردم و از زیر در شیشه ای سُر می دادم داخل مغازه (که خانه اش هم بود). تا روزی که رفتم و دیدم مغازه باز است و روی درب شیشه ایش آرم "پیک بادپا" را زده اند. از آقایی که نشسته بود حال درویش را پرسیدم، گفت درویش خیلی کم اینجا می آید و شماره اش را به من داد، یک شماره ی ثابت و یک شماره ی موبایل، و به من گفت البته که موبایلش را جواب نمی دهد، درویش را که می شناسید! چند باری باهاش تماس گرفتم و حالش را پرسیدم، گفت توی مهرآباد جنوبی یک خانه گرفته و آنجا زندگی می کند و خیلی کم به حجره اش می آید.

تقریبا دو سال پیش، یک روز دیگر آن خط تلفن جوابی نداد... چند روز بعد دیدم که توی تلگرام یک پیام برام آمده که "درویش به تلگرام پیوسته است"، می دانستم درویش را با موبایل و تکنولوژی کاری نیست، حداقل تلگرام را نمی شناسد. عکس ِ پروفایل تلگرام، یک پسر جوان بود. با خودم فکر کردم قطعاً شماره را واگذار کرده... من هم حذفش کردم. باز، مثل همیشه به آن شماره ی ثابت زنگ می زدم و جوابی نمی آمد. چند بار به دفتر پیک رفتم و حالش را پرسیدم، جواب درستی به من نمی دادند. آخرین بار تقریباً از مغازه بیرونم کردند... طوری که دیگر نمی توانستم بروم و از حالش بپرسم. با خودم فکر کردم شاید می ترسند دولتی باشم، شاید درویش به واسطه ی درویش بودنش در خطر است...

دیروز، یک بار دیگر دل به دریا زدم و از آن پله ها بالا رفتم. گفتم می روم، می پرسم، با من اگر بد برخورد کنند هم باید خبری از درویش به دست بیاورم... و آوردم.

کنار مغازه اش یک دفتر حروفچینی است، سال ها پیش یک بار که برای دیدنش رفتم، گل گرفته بودم. درویش نبود. از صاحب حروفچینی حالش را پرسیدم و گل را به ایشان دادم. گفتم برای شما. دیروز، درب دفتر حروفچینی باز بود. رفتم و سوال کردم، من را به واسطه ی همان گل به یاد داشت. گفتم از درویش ِ گریزپای ما چه خبر؟ از من که فرار می کند! مرد ِ مهربان لبخند زد و گفت بیا بنشین برایت بگویم. فرار نمی کند...

مغازه ی درویش یک ساختمان کوچک "اِل" شکل است، از پله ها که بالا می روی یک درب شیشه ای بزرگ جلوی رویت باز می شود که الان محل ِ دفتر پیک شده، سمت راست یک درب کوچک چوبی و قدیمی است که به بخش سمت راستی آن "اِل" مذکور باز می شود و جایی بود که چاپخانه ی درویش بود.

درویش گویا مدتی _ این اواخر، یعنی تقریباً از همان وقتی که تلفن های من بی جواب می ماند _ آنجا زندگی می کرده، یک روز صبح که کارکنان پیک مغازه را باز می کنند می بینند که درویش حال خوشی ندارد، دلم نمی آید بنویسم، حتی دلم نمی خواهد توی ذهنم مرورش کنم اما، کنترل دفع را از دست داده بوده انگار. بردند گذاشتندش خانه ی سالمندان، یک جایی آخر بزرگراه همت.

صاحب حروفچینی راهنمایی ام کرد که می توانم شماره تلفن دفتر آسایشگاه را از یکی از کتابفروشی های آن محل بگیرم، به خانه نرسیده زنگ  زدم. خانمی که گوشی را برداشت اول اسمم را پرسید، بعد گفت که درویش ممنوع الملاقات است، اما حالش خوب است. تنها مشکلش این است که کنترلی بر خود ندارد و نمی تواند راه برود، اما حواسش به جاست، حافظه اش کاملا ً سالم است و خوب حرف می زند. گفتم که می خواهم باهاش صحبت کنم گفت بهتر است که این کار را نکنید. هروقت با کسی حرف می زند بی قرار می شود و می خواهد برود..... گفت که می توانم هر از چندی زنگ بزنم و از خود کادر پرستاری حالش را بپرسم...

من از دیروز دارم دیوانه می شوم، دوستان درویش می گفتند که این صاحب پیک، مستاجر درویش است و دارد درویش را ایزوله می کند تا اموالش را صاحب شود. رفتار پرستاری که دیروز باهاش حرف زدم و حرف هایش می تواند مُهر تاییدی باشد برای این که ایزوله شده تا نتواند راه گریزی داشته باشد. پرستار می گفت هزینه هایش را مستاجرش متعهد شده... مستاجرش! از طرفی من از درویش چیز زیادی نمی دانم، از دخترش می گفت اما واقعاً نمی دانم دختری هست یا نه. اگر هست یعنی طی این یک سال و نیم هیچ احوالی از پدرش نپرسیده؟ یعنی می داند پدرش را آدم های دیگری آوردند خانه سالمندان و هزینه هایش را می دهند؟ با آن "دوستـ!!!!"ی که درویش را به من معرفی کرد، تماس گرفتم و گفتم درویش به کمک ما نیاز دارد، تو کسی را از آشنایان درویش می شناسی؟ اصلاً خود درویش را هم انکار کرد.... و این دارد من را می کُشد.

باید بروم و پیگیر بشوم تا ببینمش؟ آیا واقعاً به نفعش است که اذیتش نکنم؟ من با دلم کنار بیایم، او با خودش فکر نمی کند این آدم هایی که من برایشان این همه کار کردم، این همه آرامش داده ام بهشان، چرا یکی سراغی از من نمی گیرد؟

اگر مستاجرش واقعاً بخواهد صاحب دارایی درویش بشود چه؟ من باید چکار کنم؟.... اگر پیگیر کارش شدم و آن وقت آن آقای مستاجر هم دیگر هزینه هایش را تقبل نکرد چه؟....

پی نوشت: پس از انتشار این پست، شخصی با من تماس گرفت و گفت نوه ی درویش است. از من خواست که پست را بردارم تا بتواند برای ایشان کاری انجام دهد و کسی دیگر خبردار نشود، به خواسته ایشان مدتی پست برداشته شد. گمان می کنم الان موقع برگشتن دوباره اش باشد.

روز نو...

مبارک بادت این روز و همه روز

همایون بادت این سال و همه سال.....