جنگ اول

من در تمام آن دوازده روز ترسناک لعنتی، جنگ را باور نکردم. نه که فکر کنم توافقی حاصل می‌شود یا این که باور کنم اسرائیل با ما ملت عادی کاری ندارد، نه. من فقط داشتم جنگ را انکار می‌کردم. هر شب تا صبح، توی رختخوابم می‌نشستم و با هر صدای انفجار یا هر رگبار پدافند یا هر پِرپِر پهپادی که تا پشت پنجره سرک می‌کشید، می‌لرزیدم، اما طی روز، سعی می‌کردم فکر کنم که آن ترس‌ها، فقط کابوس شبانه هستند و نباید به‌شان فکر کرد، که زندگی بدون این کابوس ادامه دارد.

تنها بخش واقعی این کابوس برای من، گربه‌ها بودند. شهرکی که لحظه به لحظه داشت خلوت می‌شد و غذارسانی‌هایی که کم و کمتر می‌شدند و تعداد گربه‌هایی که برای غذا گرفتن به راه‌پله می‌آمدند که هر روز بیشتر و بیشتر می‌شدند. اولین عکس‌العمل ذهنم بعد از چند شب صداهای ناهنجار این بود که به پرویز فکر کردم.. به این که اگر بود، اگر الان هنوز توی بازارچه زندگی می‌کرد باید برایش چکار می‌کردم؟ به ساسی و مشان و جینجر و بقیه گربه‌های بازارچه فکر کردم که شب‌های پر سر و صدای شهرک را چطور به صبح می‌رسانند؟ و خودخواهانه به این فکر کردم که چه خوب که پرویز نیست....

آن روزها، بیشتر و جدی‌تر غذا می‌پختم و وقت بیشتری را با بچه‌های اطراف خانه می‌گذراندم. نوازششان می‌کردم، با همه‌شان تک به تک حرف می‌زدم و سعی می‌کردم آرامشی هرچند نصفه‌نیمه برایشان بسازم. تا آن شبی که حال گندم بد شد، با هر صدای کوچکی از جا می‌پرید و تمام مدت زیر مبل پناه گرفته بود. ترنج، عکس العملی نشان نداد، نمی‌دانم این از ویژگی آن رگ پرشینش بود که اصولا احساساتشان را مخفی می‌کنند یا واقعا کمتر می‌ترسید، اما ترس گندم، کابوس را واقعی کرد. می‌دانستم که ترس‌های من باعث حال بد گندم است، چون این بچه تمام روز و شبش منم و مجبور شدم به ترک خانه. هزار هزار بار با خودم آرزو کردم کاش می‌شد دیوارهای خانه، اصغر و لانگ جان و هیرو و راه‌راه و سپید و ساسی و مشان و جینجر و بقیه گربه‌ها، آن تکه زمین جنگل شهرک که ماوی و مارلی و پرویزم را در خودش جای داده، توی چمدان قرمزم جا بدهم و با خودم ببرم. نشد... دیوار خانه را بوسیدم، یادگار درویش را آوردم و گذاشتم وسط خانه و برایش گفتم که باید بماند. من خیلی زودتر از آنچه فکر می‌کند برمی‌گردم.

۱۴ ژولای ۲۰۲۵

پی‌نوشت: انگار که از یک خواب طولانی برخاسته‌م. یک سال و اندی خواب بودم. کابوس می‌دیدم. حالا نوشته‌های تمام آن روزها را یکی یکی اینجا می‌گذارم.