رمضان و...

به گمانم اون زمان که یه عده "بی دین" و "طاغوت" بر مملکت حکمرانی می کردند، ایمان مردم وضعیتش خیییییلی بهتر بود، اون زمان توی فیلم فارسی ها یه شعاری بود که همه ی خلافکارها می گفتن: محرم و رمضون خلاف تعطیل!

حالا توی مملکت اسلامی که ادعامون جهان رو ذلّه کرده، شب اول رمضون، ساعت سه شب، دزد آمد به خونه مون. توی خونه ای که پنج نفر آدم بزرگ بودن، خیلی راحت پا گذاشت روی حفاظ پنجره طبقه همکف و دستشو گرفت به لبه پنجره ما و آمد بالا، فقط شانسی که آوردیم خواهرم بیدار شد و قبل از این که طرف خودشو بندازه داخل خونه جیغ کشید، مردک به اونی که همراش بود گفت: برو، یکی اینجاست! برگشت و از پنجره آویزون شد که فرار کنه، پرت شد پایین. سرش خورد به لبه ی سیمانی گودالی که پای پنجره مونه و بیهوش شد. 

خدا می خواست که هر دو برادرم اون شب خونه بودن، برادر دومیم مثل دیوونه ها فریاد می زد و رفت که بره پایین ساختمون، فقط گرفتمش، چون مطمئن بودم نفر دوم دور نشده و قطعا چاقو یا چیزی همراهش داره. به پلیس صد و ده زنگ زدیم، به یاری خداوند وقتی رسیدن که طرف به هوش آمد و فرار کرد و آقای پلیس هم به ما گفتن به خیر گذشته! مشکلی نیست. حتی نیازی به شکایت هم نبوده گویا. احتمالا این جمله "به خیر گذشته" رو هم در وصف لطفی که روزگار به مردک دزد کرد و هم زنده موند و هم تونست فرار کنه، بیان کردن!! چون برای ما که زیاد به خیر نگذشته، یک وحشت غریبی افتاده به جون همه مون که باعث شده دیگه از اون پنجره می ترسیم. تپش قلب گرفتیم و همه مون به کوچک ترین صدایی یک متر از جا می پریم.

صبح که نگاه کردم دیدم یک عالم خون از سرش ریخته باضافه یک دسته مو و پوست سرش که چسبیده به لبه ی سیمانی ِ گودال زیر پنجره. پلیس حتی به خودش زحمت نداد به این نشونه ها دقت کنه... 

همه ش با خودم فکر می کنم اگر خواهرم دو دقیقه دیرتر از خواب بیدار شده بود و این عوضی اومده بود توی خونه، الان چه فاجعه ای اتفاق افتاده بود؟ یا اون یکی از ماها را ناقص کرده بود یا برادرای خشمگین من اون کثافت رو کشته بودن، که به هر شکل مصیبت بود.... 

همسایه ها هم که جمیعاً مرده بودن! یکی حتی سرشو از پنجره بیرون نیاورد که بگه چی شده نصفه شبی؟ این جیغا برای چیه؟

حالا برای پنجره ها حفاظ سفارش دادیم، اما من شب ها خواب ندارم. با قرص آرامبخش و پایین آورنده ضربان قلب، هنوز فشارم پایین نیومده و وحشت یک لحظه رهام نمی کنه.

با خودم فکر کردم چطور ممکنه یک ملت دچار نفرین بشن؟ چه کار کردن این ملت که تقاصش این کابوس وحشتناکیه که بهش دچار شدیم؟ فقر در آخرین حدش هم آدم رو اینقدر از اخلاقیات دور نمی کنه، این بی ایمانیه. منظورم ایمان مذهبی نیست، من هیچ اعتقادی به مذهب ندارم. منظورم ایمان به درستیه، به انسان بودن. توی این مملکت همه دزدی می کنن، یکی اینجوری از دیوار خونه مردم بالا میره، بقیه به شیوه های دیگه!

امیدوارم بلا از همه دور باشه، امیدوارم آرامش به خونه مون برگرده....